We waren met onze vijf maand oude dochter naar de Poolse en Duitse kust getrokken in mei. Zalig weer, lekker eten, vriendelijke mensen... Het was een leuke vakantie maar toch wel een beetje stressy. Veel rijden met een pasgeboren baby is niet altijd eenvoudig en daarom zijn we voor onze volgende vakantie op zoek naar een ander soort reis. Misschien dat iemand van jullie een goede suggestie heeft.
De ideale plek mag niet té ver zijn van Brussel (maximaal 400 km), er moet water zijn (het liefst een zee, maar een meer waar je kan zwemmen is ook fijn), het zou ook fijn zijn als er BeWelcomers of Couchsurfers in de buurt waren en natuurlijk moet de kans op mooi weer reëel zijn. Dit laatste is waarschijnlijk het meest moeilijke om in te plannen :>
Ken jij toevallig een leuk plekje ergens aan de Belgisch-Frans-Nederlandse kust, of heb jij ervaring met reizen met peuters, dan hoor ik dat heel graag.
maandag 20 juli 2009
zaterdag 18 juli 2009
Krantenkoppen zijn onbetrouwbaar
Ergert u zich ook aan de krantenkoppen tegenwoordig? Het lijkt wel alsof alles gedaan wordt om toch maar de meeste lezers over te halen naar hun krant. Neem nu de krantenkop die vorige week in heel wat kranten verscheen: "Druggebruikers krijgen geld van de Staat". Eigenlijk klopt er NIETS in die ene zin, en toch durven de 'kwaliteitskranten' dat neerpennen. Het ging niet om druggebruikers, maar juist om drugverslaafde die GEEN drugs meer zouden gebruiken. Het ging niet om geld, maar om waardebonnen voor musea, theater, bioscoop. En het is niet de staat die dit alles betaalt, maar het is een initiatief van een drugsbegeleidingscentrale.
Eigenlijk moest de tekst als volgt luiden: "ex-verslaafden worden beloond met een avondje uit". Maar dat klinkt niet zo leuk, zeker :)
Eigenlijk moest de tekst als volgt luiden: "ex-verslaafden worden beloond met een avondje uit". Maar dat klinkt niet zo leuk, zeker :)
woensdag 15 juli 2009
Phobia
- Hippopotomonstrosesquippedalio phobia => Fear of long words
Here is short selection of not-so-common Phobia :
- Aphenphosm phobia- Fear of being touched
- Coprastasophobia- Fear of constipation
- Gymnophobia- Fear of nudity
- Logizomechanophobia- Fear of computers
- Peladophobia- Fear of bald people
I personally suffer from Venustraphobia....and YOU ? What do you fear most ?
Here is short selection of not-so-common Phobia :
- Aphenphosm phobia- Fear of being touched
- Coprastasophobia- Fear of constipation
- Gymnophobia- Fear of nudity
- Logizomechanophobia- Fear of computers
- Peladophobia- Fear of bald people
I personally suffer from Venustraphobia....and YOU ? What do you fear most ?
vrijdag 26 juni 2009
De toekomst is rooskleurig
Onlangs las ik een interessant boek over Sibilles, u weet wel die vrouwen in de klassieke oudheid die spontaan en ongevraagd de toekomst voorspelden. De bekendste waren waarschijnlijk die van Delphi. Een leuke anecdote komt van Herophile, één van de beroemdste Sibilles van Cumae. Lucius Tarquinius Superbus, beter bekend als Koning Tarquinius de Hoogmoedige, was de laatste koning van Rome en Herophile bood hem een hele reeks toekomstvoorspelling aan voor een prijs die beduidend hoger lag dan wat de koning wenste te betalen.
Herophile besloot toen een aantal voorspellingen te verbranden, en de overschot voor dezelfde prijs te verkopen. Tarquinus weigerde opnieuw. Daarop verbrandde zij bijna alle voorspellingen, en bood de laatste aan, nog steeds voor dezelfde prijs. Tarquinius was zo nieuwsgierig naar wat er overbleef, dat hij het hoge bedrag toch betaalde.
Ik vraag me soms af wat mijn leven nog allemaal te bieden heeft. Ik heb al zoveel bereikt, ben dolgelukkig en als het allemaal nu zou ophouden, dan zou ik tevreden kunnen terug kijken op mijn verleden. Ik beeld me soms in dat ik op mijn begrafenis boven mijn kist zweef, luister naar de lieve woorden van de aanwezigen. Klinkt dat morbide? Voor mij in elk geval niet.
Weet je wat, ik wil mijn toekomst niet kennen. Herophile de Sibille kan ze houden, ik ontdek alles zelf wel aan mijn eigen ritme.
Herophile besloot toen een aantal voorspellingen te verbranden, en de overschot voor dezelfde prijs te verkopen. Tarquinus weigerde opnieuw. Daarop verbrandde zij bijna alle voorspellingen, en bood de laatste aan, nog steeds voor dezelfde prijs. Tarquinius was zo nieuwsgierig naar wat er overbleef, dat hij het hoge bedrag toch betaalde.
Ik vraag me soms af wat mijn leven nog allemaal te bieden heeft. Ik heb al zoveel bereikt, ben dolgelukkig en als het allemaal nu zou ophouden, dan zou ik tevreden kunnen terug kijken op mijn verleden. Ik beeld me soms in dat ik op mijn begrafenis boven mijn kist zweef, luister naar de lieve woorden van de aanwezigen. Klinkt dat morbide? Voor mij in elk geval niet.
Weet je wat, ik wil mijn toekomst niet kennen. Herophile de Sibille kan ze houden, ik ontdek alles zelf wel aan mijn eigen ritme.
Charlie's Angel Farah is nu een echte Engel
De ene beroemdheid na de andere sterft, en je vraagt je af wie er nù weer dood zal zijn als je de volgende keer het nieuws aanzet. Allemaal mensen die vóór hun tijd heengaan: Karel Van Miert, Michael Jackson, Yasmine en nu dus Farah Fawcett, natte droom van heel wat mannen die in de jaren '70 school liepen. Ik kende haar vooral van haar rol in The Six Million Dollar Man (waar ze haar echtgenote Lee Majors leerde kennen) en natuurlijk van dat fantastische eerste seizoen van Charlie's Angels, waar ze Jill Monroe gestalte gaf. En wat een bevallige gestalte!
In schril contrast met de rol van sexy privé-detective, staat misschien wel haar beste rol, die uit Extremeties waar ze een gemolesteerde vrouw speelt die wraak wil nemen. Een hard, sterk en vooral geloofwaardige portret van wat mensen kunnen doen als ze over de rand worden geduwd.
Of er nu 5, 10 of 12 miljoen posters van haar in rood badpak verkocht werden in 1976 is bijzaak, belangrijk blijft dat zij een rolmodel was en een icoon van de American Dream. Een droom die te snel eindigde.
In schril contrast met de rol van sexy privé-detective, staat misschien wel haar beste rol, die uit Extremeties waar ze een gemolesteerde vrouw speelt die wraak wil nemen. Een hard, sterk en vooral geloofwaardige portret van wat mensen kunnen doen als ze over de rand worden geduwd.
Of er nu 5, 10 of 12 miljoen posters van haar in rood badpak verkocht werden in 1976 is bijzaak, belangrijk blijft dat zij een rolmodel was en een icoon van de American Dream. Een droom die te snel eindigde.
De King of Pop is niet meer
Het was de afgelopen uren alsof alle beroemdheden besloten hadden om er het bijltje bij neer te leggen. Eerst Yasmine, toen Farah Fawcett en nu dus Michael Jackson. Alle drie personen die een druk, bewogen en dramatisch leven achter de rug hebben. Drie personen ook die veel te jong zijn weggegaan. Maar ook mensen die voor heel wat personen een rolmodel waren. Hun heengaan is dus extra pijnlijk voor de vele fans.
Michael Jackson heeft bij mij altijd gemengde gevoelens opgeroepen. Er wordt wel eens gezegd dat je van de doden niets dan goeds mag vertellen, maar daar doe ik niet aan mee. Ik kan bij een overlijden niet schrijven dat ik Michael de beste, grootste, liefste aller tijden vind, als ik een uurtje voor zijn dood het omgekeerde beweerde. Wat ik wel in alle eerlijkheid kan zeggen, is dat hij een uitermate boeiend personage was, een schitterend artiest, een fantastische performer en waarschijnlijk ook een erg onbegrepen persoonlijkheid.
Twee beelden blijven mij bij die deze dualiteit goed benadrukken. Aan de ene kant de stoere, mannelijke, viriele en zwarte zanger die keet schopte en van zich afbeet in de clip "Beat it". Aan de andere kant de witte, frêle, schuchtere, vrouwelijk/verwijfde schim die in een zuurstoftent zat met een paar kinderen en met een schil stemmetje verkondigde dat hij eigenlijk Peter Pan was.
Niet iedereen hield van Michael. Hij werd beschuldigd van pedofiele, als freak bestempeld door zijn vele huid- en andere transplantaties, als 'kitscherige popmuzikant' beschimpt door iedereen die meer wilde dan wat softe liedjes over hoe mooi de wereld wel kan zijn als we allemaal van elkaar hielden. De witte sokken op een te korte broek, de zichtbare aftakeling van zijn gezicht, het steeds witter worden, steeds blanker, steeds minder zwart van ziel en uitstraling. Als je twee foto's naast elkaar legt van toen hij 25 was en een recente, dan is het verschil schokkend. Dat dit twee keer dezelfde persoon is, gelooft nietmand die hem niet kent.
Even leek het alsof de geplaagde superster een come-back zou maken met een concertreeks van 50 en meer.
Michael Jackson heeft bij mij altijd gemengde gevoelens opgeroepen. Er wordt wel eens gezegd dat je van de doden niets dan goeds mag vertellen, maar daar doe ik niet aan mee. Ik kan bij een overlijden niet schrijven dat ik Michael de beste, grootste, liefste aller tijden vind, als ik een uurtje voor zijn dood het omgekeerde beweerde. Wat ik wel in alle eerlijkheid kan zeggen, is dat hij een uitermate boeiend personage was, een schitterend artiest, een fantastische performer en waarschijnlijk ook een erg onbegrepen persoonlijkheid.
Twee beelden blijven mij bij die deze dualiteit goed benadrukken. Aan de ene kant de stoere, mannelijke, viriele en zwarte zanger die keet schopte en van zich afbeet in de clip "Beat it". Aan de andere kant de witte, frêle, schuchtere, vrouwelijk/verwijfde schim die in een zuurstoftent zat met een paar kinderen en met een schil stemmetje verkondigde dat hij eigenlijk Peter Pan was.
Niet iedereen hield van Michael. Hij werd beschuldigd van pedofiele, als freak bestempeld door zijn vele huid- en andere transplantaties, als 'kitscherige popmuzikant' beschimpt door iedereen die meer wilde dan wat softe liedjes over hoe mooi de wereld wel kan zijn als we allemaal van elkaar hielden. De witte sokken op een te korte broek, de zichtbare aftakeling van zijn gezicht, het steeds witter worden, steeds blanker, steeds minder zwart van ziel en uitstraling. Als je twee foto's naast elkaar legt van toen hij 25 was en een recente, dan is het verschil schokkend. Dat dit twee keer dezelfde persoon is, gelooft nietmand die hem niet kent.
Even leek het alsof de geplaagde superster een come-back zou maken met een concertreeks van 50 en meer.
donderdag 25 juni 2009
Pleegde Yasmine zelfmoord?
Ik vernam zonet via de radio dat de Vlaamse zangeres/presentatrice Yasmine overleden is. 37 was ze, en vermoedelijk ging het om zelfmoord. Het was geen geheim dat ze na de breuk met haar vrouw (Marianne Dupon) zienderogen achteruit ging.
Ik heb Yasmine eigenlijk leren kennen als zangeres toen ze liedjes bracht van Leonard Cohen. Haar andere liedjes waren mijn ding niet, maar de professionele manier waarop ze haar carrière benaderde, sprak me wel aan. Ook als presentatrice kon ik haar waarderen en je kon de laatste tijd zien aan haar presentatiewerk dat ze toch onder de indruk was van de breuk met de winnares van het tweede seizoen van De Mol.
We zullen je missen, Yasmine
Ik heb Yasmine eigenlijk leren kennen als zangeres toen ze liedjes bracht van Leonard Cohen. Haar andere liedjes waren mijn ding niet, maar de professionele manier waarop ze haar carrière benaderde, sprak me wel aan. Ook als presentatrice kon ik haar waarderen en je kon de laatste tijd zien aan haar presentatiewerk dat ze toch onder de indruk was van de breuk met de winnares van het tweede seizoen van De Mol.
We zullen je missen, Yasmine
Abonneren op:
Posts (Atom)