Charlie's Angel Farah is nu een echte Engel

De ene beroemdheid na de andere sterft, en je vraagt je af wie er nù weer dood zal zijn als je de volgende keer het nieuws aanzet. Allemaal mensen die vóór hun tijd heengaan: Karel Van Miert, Michael Jackson, Yasmine en nu dus Farah Fawcett, natte droom van heel wat mannen die in de jaren '70 school liepen. Ik kende haar vooral van haar rol in The Six Million Dollar Man (waar ze haar echtgenote Lee Majors leerde kennen) en natuurlijk van dat fantastische eerste seizoen van Charlie's Angels, waar ze Jill Monroe gestalte gaf. En wat een bevallige gestalte!

In schril contrast met de rol van sexy privé-detective, staat misschien wel haar beste rol, die uit Extremeties waar ze een gemolesteerde vrouw speelt die wraak wil nemen. Een hard, sterk en vooral geloofwaardige portret van wat mensen kunnen doen als ze over de rand worden geduwd.

Of er nu 5, 10 of 12 miljoen posters van haar in rood badpak verkocht werden in 1976 is bijzaak, belangrijk blijft dat zij een rolmodel was en een icoon van de American Dream. Een droom die te snel eindigde.

De King of Pop is niet meer

Het was de afgelopen uren alsof alle beroemdheden besloten hadden om er het bijltje bij neer te leggen. Eerst Yasmine, toen Farah Fawcett en nu dus Michael Jackson. Alle drie personen die een druk, bewogen en dramatisch leven achter de rug hebben. Drie personen ook die veel te jong zijn weggegaan. Maar ook mensen die voor heel wat personen een rolmodel waren. Hun heengaan is dus extra pijnlijk voor de vele fans.

Michael Jackson heeft bij mij altijd gemengde gevoelens opgeroepen. Er wordt wel eens gezegd dat je van de doden niets dan goeds mag vertellen, maar daar doe ik niet aan mee. Ik kan bij een overlijden niet schrijven dat ik Michael de beste, grootste, liefste aller tijden vind, als ik een uurtje voor zijn dood het omgekeerde beweerde. Wat ik wel in alle eerlijkheid kan zeggen, is dat hij een uitermate boeiend personage was, een schitterend artiest, een fantastische performer en waarschijnlijk ook een erg onbegrepen persoonlijkheid.

Twee beelden blijven mij bij die deze dualiteit goed benadrukken. Aan de ene kant de stoere, mannelijke, viriele en zwarte zanger die keet schopte en van zich afbeet in de clip "Beat it". Aan de andere kant de witte, frêle, schuchtere, vrouwelijk/verwijfde schim die in een zuurstoftent zat met een paar kinderen en met een schil stemmetje verkondigde dat hij eigenlijk Peter Pan was.

Niet iedereen hield van Michael. Hij werd beschuldigd van pedofiele, als freak bestempeld door zijn vele huid- en andere transplantaties, als 'kitscherige popmuzikant' beschimpt door iedereen die meer wilde dan wat softe liedjes over hoe mooi de wereld wel kan zijn als we allemaal van elkaar hielden. De witte sokken op een te korte broek, de zichtbare aftakeling van zijn gezicht, het steeds witter worden, steeds blanker, steeds minder zwart van ziel en uitstraling. Als je twee foto's naast elkaar legt van toen hij 25 was en een recente, dan is het verschil schokkend. Dat dit twee keer dezelfde persoon is, gelooft nietmand die hem niet kent.

Even leek het alsof de geplaagde superster een come-back zou maken met een concertreeks van 50 en meer.

Pleegde Yasmine zelfmoord?

Ik vernam zonet via de radio dat de Vlaamse zangeres/presentatrice Yasmine overleden is. 37 was ze, en vermoedelijk ging het om zelfmoord. Het was geen geheim dat ze na de breuk met haar vrouw (Marianne Dupon) zienderogen achteruit ging.

Ik heb Yasmine eigenlijk leren kennen als zangeres toen ze liedjes bracht van Leonard Cohen. Haar andere liedjes waren mijn ding niet, maar de professionele manier waarop ze haar carrière benaderde, sprak me wel aan. Ook als presentatrice kon ik haar waarderen en je kon de laatste tijd zien aan haar presentatiewerk dat ze toch onder de indruk was van de breuk met de winnares van het tweede seizoen van De Mol.

We zullen je missen, Yasmine