"Volgens de dopingcontrole was ik positief, omdat mijn plas een halve liter efedrine bevatte, dus ik vertelde ze dat ik voor het criterium een liter neusdruppels had gedronken, omdat ik verkouden was. Vraagt die dokter: 'Waarom heeft u die dan niet gewoon door de neus ingenomen?' Ik zeg: 'Man, denk nou even na! Die was toch verstopt!""
Bron: kees van Kooten en Wim de Bie
Posts tonen met het label nederland. Alle posts tonen
Posts tonen met het label nederland. Alle posts tonen
woensdag 15 april 2009
dinsdag 14 april 2009
Lex, Kwiskandidaat
"Om het nuttige met het aangename te verenigen, spannen mijn nieuwe vriendin en ik bij het tongzoenen altijd een flosdraadje tussen onze tanden."
Bron: Kees van Kooten en Wim de Bie
Bron: Kees van Kooten en Wim de Bie
maandag 13 april 2009
Welke Pillen Slik Jij?
"Hee, Koos! Heb je nog zo'n methyleendioxymethamfetaminepil voor me?"
"Je bedoelt XTC, Rob?"
"Ja! Mozes Kriebel, ik kan die naam maar niet onthouden!"
Bron: Van Kooten en De Bie
"Je bedoelt XTC, Rob?"
"Ja! Mozes Kriebel, ik kan die naam maar niet onthouden!"
Bron: Van Kooten en De Bie
zaterdag 4 april 2009
Knight Rider
Een heerlijk stukje nostalgie én kitsch is ongetwijfeld de Knight Rider serie waar wij allen tijdens de jaren '80 gretig naar kijken. David Hasselhoff (met serieus fout kapsel) viel later na zijn BayWatch periode een beetje uit de gratie, maar hier is hij stevig op dreef.
Knight Rider is een Amerikaanse televisieserie uit de jaren '80 van de 20e eeuw, met onder andere David Hasselhoff in de hoofdrol. De serie bestond uit 90 afleveringen van elk 45 minuten. Naast de serie verschenen er ook TV-films. Onder andere: "Knight Rider 2000" en "Knight Rider 2010".
De serie liep van 26 september 1982 tot 8 augustus 1986. De serie draaide om Michael Knight die als een soort moderne ridder samen met zijn technisch zeer geavanceerde 'denkende' auto KITT. werkt voor de organisatie FLAG (Foundation for Law And Government).
Bron: Wikipedia
Knight Rider is een Amerikaanse televisieserie uit de jaren '80 van de 20e eeuw, met onder andere David Hasselhoff in de hoofdrol. De serie bestond uit 90 afleveringen van elk 45 minuten. Naast de serie verschenen er ook TV-films. Onder andere: "Knight Rider 2000" en "Knight Rider 2010".
De serie liep van 26 september 1982 tot 8 augustus 1986. De serie draaide om Michael Knight die als een soort moderne ridder samen met zijn technisch zeer geavanceerde 'denkende' auto KITT. werkt voor de organisatie FLAG (Foundation for Law And Government).
Bron: Wikipedia
donderdag 2 april 2009
Mork & Mindy - een terugblik
Mork & Mindy was een Amerikaanse comedyserie, uitgezonden op ABC tussen 1978 en 1982. De serie werd ook in Nederland uitgezonden en als ik me niet vergis ook door de BRT. Mork and Mindy was een spin off van de comedy Happy Days waarin Robin Williams in een aflevering het buitenaards wezen Mork speelde die Richie Cunningham wilde ontvoeren. Die aflevering was zo populair dat er in allerijl een complete tv-serie rond Mork werd gecreëerd.
De serie gaat over Mork, een buitenaards wezen van de planeet Ork dat met een gigantisch ei op aarde landt om de gebruiken van de aardbewoners te bestuderen. Hij wordt in huis genomen door een jonge vrouw, Mindy, die hem vanaf dat moment helpt bij het leren begrijpen van de gebruiken van de aardbewoners. Mork brengt in elke aflevering verslag uit aan zijn baas Orson met een korte evaluatie van wat hij heeft meegemaakt.
In de hoofdrollen waren Robin Williams (Mork) en Pam Dawber (Mindy) te zien. Acteurs die in de serie hebben gespeeld zijn: Robert Donner (Exidor), Tom Poston (buurman Bickley), Conrad Janis (Mindy's vader Fred), Elizabeth Kerr (Mindy's oma Cora), Gina Hecht (Jean Da Vinci), Jay Thomas (Remi Da Vinci), Jim Staahl (Mindy's neef Nelson) en Jonathan Winters (zoon Mirth). Ralph James speelde (buiten beeld) Orson, de baas van Mork aan wie hij aan het eind van elke aflevering verslag moest uitbrengen.
Mork's groet bestaat uit de woorden nanu-nanu, met daarbij een opgestoken hand met de vingers in V-vorm (zoals ook in Star Trek de Vulcans groeten).
De serie heeft vier seizoenen gelopen. De serie werd geleidelijk aan steeds vreemder, met name toen Jonathan Winters in de serie opdook als Mork en Mindy's zoon Mirth (met het postuur van een volwassene). Na tegenvallende kijkcijfers werd de serie uiteindelijk van de buis gehaald. Er werd daarna nog een tekenfilmserie van gemaakt waarvoor de acteurs uit de tv-serie de stemmen inspraken.
De serie gaat over Mork, een buitenaards wezen van de planeet Ork dat met een gigantisch ei op aarde landt om de gebruiken van de aardbewoners te bestuderen. Hij wordt in huis genomen door een jonge vrouw, Mindy, die hem vanaf dat moment helpt bij het leren begrijpen van de gebruiken van de aardbewoners. Mork brengt in elke aflevering verslag uit aan zijn baas Orson met een korte evaluatie van wat hij heeft meegemaakt.
In de hoofdrollen waren Robin Williams (Mork) en Pam Dawber (Mindy) te zien. Acteurs die in de serie hebben gespeeld zijn: Robert Donner (Exidor), Tom Poston (buurman Bickley), Conrad Janis (Mindy's vader Fred), Elizabeth Kerr (Mindy's oma Cora), Gina Hecht (Jean Da Vinci), Jay Thomas (Remi Da Vinci), Jim Staahl (Mindy's neef Nelson) en Jonathan Winters (zoon Mirth). Ralph James speelde (buiten beeld) Orson, de baas van Mork aan wie hij aan het eind van elke aflevering verslag moest uitbrengen.
Mork's groet bestaat uit de woorden nanu-nanu, met daarbij een opgestoken hand met de vingers in V-vorm (zoals ook in Star Trek de Vulcans groeten).
De serie heeft vier seizoenen gelopen. De serie werd geleidelijk aan steeds vreemder, met name toen Jonathan Winters in de serie opdook als Mork en Mindy's zoon Mirth (met het postuur van een volwassene). Na tegenvallende kijkcijfers werd de serie uiteindelijk van de buis gehaald. Er werd daarna nog een tekenfilmserie van gemaakt waarvoor de acteurs uit de tv-serie de stemmen inspraken.
woensdag 1 april 2009
Happy Days - een terugblik
Toen ik 10 of 11 was, draaide Happy Days op de Nederlandse televisie. Mogelijk oop de de BRT, maar helemaal zeker ben ik niet meer. Het hoofpersonage (The Fonz) was zo populair dat ik zelf een plastiek-leren jekker had met een pins met Fonzie's foto op. De typische "Cool, man" houding met uitgestoken duim was ook erg populair. Happy Days is een Amerikaanse televisieserie, die werd gemaakt en uitgezonden tussen 1974 en 1984.
Happy Days is een nostalgische terugblik op de jaren '50 van de twintigste eeuw, gesitueerd rondom het gezin Cunningham in Milwaukee en huisvriend Fonzie. Alhoewel Fonzie (een rol van Henry Winkler) in eerste instantie een bijfiguur was, werd zijn rol steeds belangrijker en werd hij uiteindelijk vanaf 1980 als eerste gecrediteerd. De rol van Richie Cunningham, de tienerzoon uit het gezin, werd gespeeld door Ron Howard, die niet alleen als acteur, maar ook als regisseur en producent naam zou maken.
De serie kreeg vier spin-offs: Laverne & Shirley, Blansky's Beauties, Mork and Mindy en Joanie Loves Chachi. Ook werd er een geanimeerde serie gemaakt genaamd The Fonz and the Happy Days Gang.
In Nederland werd de serie van 1977 tot 1978 door de AVRO vertoond. Vanaf 1982 was Happy Days te zien op Veronica.
Happy Days is een nostalgische terugblik op de jaren '50 van de twintigste eeuw, gesitueerd rondom het gezin Cunningham in Milwaukee en huisvriend Fonzie. Alhoewel Fonzie (een rol van Henry Winkler) in eerste instantie een bijfiguur was, werd zijn rol steeds belangrijker en werd hij uiteindelijk vanaf 1980 als eerste gecrediteerd. De rol van Richie Cunningham, de tienerzoon uit het gezin, werd gespeeld door Ron Howard, die niet alleen als acteur, maar ook als regisseur en producent naam zou maken.
De serie kreeg vier spin-offs: Laverne & Shirley, Blansky's Beauties, Mork and Mindy en Joanie Loves Chachi. Ook werd er een geanimeerde serie gemaakt genaamd The Fonz and the Happy Days Gang.
In Nederland werd de serie van 1977 tot 1978 door de AVRO vertoond. Vanaf 1982 was Happy Days te zien op Veronica.
maandag 30 maart 2009
Ti-Ta Tovenaar - een terugblik
Eén van de meest populaire kinderseries op de Nederlandse televie, was Ti-Ta Tovenaar, een psychedelische trip van telkens 5 minuten door een magisch land. Ook in Vlaanderen werd hier gretig naar gekeken.
Ti-ta-tovenaar is een Nederlandse kindertelevisieserie uitgezonden door de NOS in de jaren '70 en in 2008/2009 door de AVRO. De serie uit de jaren zeventig werd in de jaren negentig herhaald door de TROS.
De hoofdrollen werden o.a. gespeeld door Ton Lensink, Maroesja Lacunes, Henk Votel, Tim Beekman, Riet Wieland Los, Sies Foletta, Ab van der Linden, Barry Stevens en Corry van der Linden. De regisseur was Ton Lensink.
Ti-ta-tovenaar werd in 1972 op het Nederlandse scherm gebracht. Het was een dagelijkse serie en iedere aflevering duurde maar ongeveer 5 minuten. Een bekende zin uit de serie is de tekst waarmee Ton Lensink elke aflevering afsloot: "Dat zien we morgen dan wel weer".
De hoofdrollen in de serie waren Ti-ta-tovenaar (Ton Lensink), Tika (Maroesja Lacunes), Tato toveraap, de grobbebollen en mensen op aarde zoals de buurvrouw (Riet Wieland Los), het heertje, de politieagent, het boertje en de kelner en kok van het eethuisje.
De serie gaat over Tika. Zij woont samen met haar vader in een luchtkasteel. Haar vader is een grote, verstrooide tovenaar met een beperking: hij kan geen aardbeien (zelf noemt hij ze aardbeziën) in kamelen veranderen. Samen beleven ze veel avonturen. De meeste worden veroorzaakt door Tato toveraap, die met zijn apenstreken de mensen op aarde de stuipen op het lijf jaagt. Vooral het keurige heertje moet het vaak ontgelden.
De serie was populair en er verschenen boeken, platen, poppen en later ook magische toverlantaarns en dergelijke. De serie heeft maar twee jaar gelopen (van 1972 tot 1974) maar is sindsdien al vele malen herhaald en werd ook in 2004 nog uitgezonden. Een bekende quote uit de serie is altijd nog "Dat zien we morgen dan wel weer".
Bron: Wikipedia
Ti-ta-tovenaar is een Nederlandse kindertelevisieserie uitgezonden door de NOS in de jaren '70 en in 2008/2009 door de AVRO. De serie uit de jaren zeventig werd in de jaren negentig herhaald door de TROS.
De hoofdrollen werden o.a. gespeeld door Ton Lensink, Maroesja Lacunes, Henk Votel, Tim Beekman, Riet Wieland Los, Sies Foletta, Ab van der Linden, Barry Stevens en Corry van der Linden. De regisseur was Ton Lensink.
Ti-ta-tovenaar werd in 1972 op het Nederlandse scherm gebracht. Het was een dagelijkse serie en iedere aflevering duurde maar ongeveer 5 minuten. Een bekende zin uit de serie is de tekst waarmee Ton Lensink elke aflevering afsloot: "Dat zien we morgen dan wel weer".
De hoofdrollen in de serie waren Ti-ta-tovenaar (Ton Lensink), Tika (Maroesja Lacunes), Tato toveraap, de grobbebollen en mensen op aarde zoals de buurvrouw (Riet Wieland Los), het heertje, de politieagent, het boertje en de kelner en kok van het eethuisje.
De serie gaat over Tika. Zij woont samen met haar vader in een luchtkasteel. Haar vader is een grote, verstrooide tovenaar met een beperking: hij kan geen aardbeien (zelf noemt hij ze aardbeziën) in kamelen veranderen. Samen beleven ze veel avonturen. De meeste worden veroorzaakt door Tato toveraap, die met zijn apenstreken de mensen op aarde de stuipen op het lijf jaagt. Vooral het keurige heertje moet het vaak ontgelden.
De serie was populair en er verschenen boeken, platen, poppen en later ook magische toverlantaarns en dergelijke. De serie heeft maar twee jaar gelopen (van 1972 tot 1974) maar is sindsdien al vele malen herhaald en werd ook in 2004 nog uitgezonden. Een bekende quote uit de serie is altijd nog "Dat zien we morgen dan wel weer".
Bron: Wikipedia
zaterdag 28 maart 2009
Peppi en Kokki - een terugblik
Nog zo'n oerdegelijke telvisieserie was Peppi en Kokki, een Nederlands komisch duo en televisieserie, gespeeld door Gerard van Essen (de dikke Peppi) en Herman Kortekaas (de dunne Kokki). Het werd geschreven door Nan de Vries.
Hun act was geïnspireerd door de Dikke en de Dunne. Net als zij gebruikten ze slapstick humor. Dat deze humor van een veel simpeler niveau was dan bij Laurel en Hardy komt doordat Peppi en Kokki zich voornamelijk richtten op kinderen, terwijl hun Amerikaanse collega's een volwassen publiek voor ogen hadden. Net als de eerste Laurel & Hardy films, waren Peppi & Kokki ook stom. De filmpjes werden wel voorzien van een pianomuziek en een voice-over (Will van Selst en Bob Verstraete) die uitlegden wat er precies gebeurde.
De eenvoudige verhaaltjes draaien om twee matrozen die korte avonturen beleven op zoek naar een baantje om 'centjes te verdienen'.
Hun avonturen werden vanaf 1973 door de KRO als kinderprogramma op de Nederlandse televisie vertoond. Tot 1978 verschenen 78 afleveringen. In 1976 verscheen een film getiteld Peppi en Kokki bij de marine. In de jaren negentig werd de serie door de TROS herhaald, later gebeurde dit weer door de KRO.
In 1979 moest Herman Kortekaas vanwege een hernia zijn medewerking stoppen. Gerard van Essen heeft toen enige tijd met een andere acteur in de rol van Kokki gewerkt, maar dit is geen succes geworden. Hij is toen alleen verder gegaan, en trad op op (kinder)feesten en partijen.
Hun populariteit deed niet onder voor die van het vergelijkbare duo Bassie en Adriaan dat hen opvolgde en waarvan tussen 1978 en 1994 er 140 afleveringen op de tv verschenen. Het grote verschil tussen de beide duo's is dat laatstgenoemden de marketing en merchandising in eigen handen hielden.
Bron: wikipedia
Hun act was geïnspireerd door de Dikke en de Dunne. Net als zij gebruikten ze slapstick humor. Dat deze humor van een veel simpeler niveau was dan bij Laurel en Hardy komt doordat Peppi en Kokki zich voornamelijk richtten op kinderen, terwijl hun Amerikaanse collega's een volwassen publiek voor ogen hadden. Net als de eerste Laurel & Hardy films, waren Peppi & Kokki ook stom. De filmpjes werden wel voorzien van een pianomuziek en een voice-over (Will van Selst en Bob Verstraete) die uitlegden wat er precies gebeurde.
De eenvoudige verhaaltjes draaien om twee matrozen die korte avonturen beleven op zoek naar een baantje om 'centjes te verdienen'.
Hun avonturen werden vanaf 1973 door de KRO als kinderprogramma op de Nederlandse televisie vertoond. Tot 1978 verschenen 78 afleveringen. In 1976 verscheen een film getiteld Peppi en Kokki bij de marine. In de jaren negentig werd de serie door de TROS herhaald, later gebeurde dit weer door de KRO.
In 1979 moest Herman Kortekaas vanwege een hernia zijn medewerking stoppen. Gerard van Essen heeft toen enige tijd met een andere acteur in de rol van Kokki gewerkt, maar dit is geen succes geworden. Hij is toen alleen verder gegaan, en trad op op (kinder)feesten en partijen.
Hun populariteit deed niet onder voor die van het vergelijkbare duo Bassie en Adriaan dat hen opvolgde en waarvan tussen 1978 en 1994 er 140 afleveringen op de tv verschenen. Het grote verschil tussen de beide duo's is dat laatstgenoemden de marketing en merchandising in eigen handen hielden.
Bron: wikipedia
vrijdag 27 maart 2009
De Vloek van Woestewolf - een terugblik
Er was nog een serie uit Nederland die ik altijd bekeek, maar ik was de naam vergeten. Het was iets met "het mysterie van de Weerwolf" of zo, maar toen ik er met mijn vader over sprak, kwam de juiste titel weer naar boven: De Vloek van Woestewolf.
De vloek van Woestewolf is een Nederlandse televisieserie, die begin 1974 door de NOS werd uitgezonden op Nederland 2. Jeroen Krabbé speelde er in mee (Hertog Maximiliaan) en de serie werd geschreven door Paul Biegel en geregisseerd door Thijs Chanowski. Afleveringen werden gefilmd in een lege studio, waarna met de chroma key-techniek een door Carl Hollander getekend decor er achter werd geplakt. Biegels script zou later nog onder dezelfde naam worden uitgegeven in boekvorm.
De vloek van Woestewolf is een Nederlandse televisieserie, die begin 1974 door de NOS werd uitgezonden op Nederland 2. Jeroen Krabbé speelde er in mee (Hertog Maximiliaan) en de serie werd geschreven door Paul Biegel en geregisseerd door Thijs Chanowski. Afleveringen werden gefilmd in een lege studio, waarna met de chroma key-techniek een door Carl Hollander getekend decor er achter werd geplakt. Biegels script zou later nog onder dezelfde naam worden uitgegeven in boekvorm.
Q en Q - een terugblik
Eén van mijn favoriete programma's op de Nederlandse televisie in de jaren '70 was ongetwijfeld Q & Q.
Q & Q was een Nederlandse jeugdserie die door de KRO werd uitgezonden. De eerste reeks van 13 afleveringen kwam in 1974 op het scherm. In 1976 volgde een tweede 13-delige serie ("Kunst- en vliegwerk"). Twee jaar later ging een ingekorte versie van die serie als bioscoopfilm in roulatie.
Beide series werden geregisseerd door Bram van Erkel. Harrie Geelen en Joop Stokkermans verzorgden respectievelijk script en muziek. De herkenningsmelodie werd gezongen door Robert Long.
Q & Q gaat over de twee vrienden Aristides Quarles van Ispen en Wilbur Quant. Zowel in de eerste als in de tweede reeks komen ze door toeval enkele misdadigers op het spoor. Omdat ze door de volwassenen maar half worden geloofd, moeten ze zelf op onderzoek uitgaan, daarbij geholpen door Aristides' oudoom: 'opa' Reinier Quarles van Ispen. In de tweede serie worden ze bovendien bijgestaan door hun vriendinnetje Akkie Swaan.
In de eerste serie begint het avontuur wanneer de jongens in het bos vogels willen fotograferen. Bij het ontwikkelen van de foto's lijkt per ongeluk een dode man te zijn gefotografeerd. Dit gegeven is ontleend aan de film Blow-up van Michelangelo Antonioni.
De aanzet tot de tweede reeks is een telefoongesprek dat per ongeluk door Wilbur wordt afgeluisterd.
Q & Q was een Nederlandse jeugdserie die door de KRO werd uitgezonden. De eerste reeks van 13 afleveringen kwam in 1974 op het scherm. In 1976 volgde een tweede 13-delige serie ("Kunst- en vliegwerk"). Twee jaar later ging een ingekorte versie van die serie als bioscoopfilm in roulatie.
Beide series werden geregisseerd door Bram van Erkel. Harrie Geelen en Joop Stokkermans verzorgden respectievelijk script en muziek. De herkenningsmelodie werd gezongen door Robert Long.
Q & Q gaat over de twee vrienden Aristides Quarles van Ispen en Wilbur Quant. Zowel in de eerste als in de tweede reeks komen ze door toeval enkele misdadigers op het spoor. Omdat ze door de volwassenen maar half worden geloofd, moeten ze zelf op onderzoek uitgaan, daarbij geholpen door Aristides' oudoom: 'opa' Reinier Quarles van Ispen. In de tweede serie worden ze bovendien bijgestaan door hun vriendinnetje Akkie Swaan.
In de eerste serie begint het avontuur wanneer de jongens in het bos vogels willen fotograferen. Bij het ontwikkelen van de foto's lijkt per ongeluk een dode man te zijn gefotografeerd. Dit gegeven is ontleend aan de film Blow-up van Michelangelo Antonioni.
De aanzet tot de tweede reeks is een telefoongesprek dat per ongeluk door Wilbur wordt afgeluisterd.
donderdag 26 maart 2009
De Stratenmakeropzeeshow - een terugblik
Nog zo'n schitterende televisieserie op de Nederlandse TV was De Stratenmakeropzeeshow, een programma voor kinderen vanaf een jaar of 8, met Aart Staartjes als de Stratemaker ('Straat'), Wieteke van Dort als de Deftige Dame en Joost Prinsen als Erik Engerd. Van de reeks werden tussen 3 oktober 1972 en 26 december 1974 55 afleveringen uitgezonden.
Het programma behandelde regelmatig onderwerpen die in die tijd controversieel waren. Een beruchte uitzending had bijvoorbeeld als thema 'pies en poep'. Ook de mentaliteit van de Stratemakeropzeeshow was vernieuwend. Men probeerde betutteling te vermijden en de traditionele gezagsverhouding tussen ouders en kinderen werd soms ironisch aan de kaak gesteld. In een scène uit het programma werden ouders bijvoorbeeld bij hun kinderen op het matje geroepen, om dingen te horen als Zul je 't nooit meer doen?, Beloofd?.
Ondanks dat diverse ouders hun kinderen verboden ernaar te kijken, was de Stratemakeropzeeshow een populair programma (niet in de laatste plaats omdat Henk van der Meyden er in De Telegraaf schande van sprak).
De makers zouden later tevens aan de basis staan van de programma's J.J. De Bom voorheen De Kindervriend en Het Klokhuis.
Bron: Wikipedia
Het programma behandelde regelmatig onderwerpen die in die tijd controversieel waren. Een beruchte uitzending had bijvoorbeeld als thema 'pies en poep'. Ook de mentaliteit van de Stratemakeropzeeshow was vernieuwend. Men probeerde betutteling te vermijden en de traditionele gezagsverhouding tussen ouders en kinderen werd soms ironisch aan de kaak gesteld. In een scène uit het programma werden ouders bijvoorbeeld bij hun kinderen op het matje geroepen, om dingen te horen als Zul je 't nooit meer doen?, Beloofd?.
Ondanks dat diverse ouders hun kinderen verboden ernaar te kijken, was de Stratemakeropzeeshow een populair programma (niet in de laatste plaats omdat Henk van der Meyden er in De Telegraaf schande van sprak).
De makers zouden later tevens aan de basis staan van de programma's J.J. De Bom voorheen De Kindervriend en Het Klokhuis.
Bron: Wikipedia
Kunt u mij de weg naar Hamelen vertellen, mijnheer? - een terugblik
Een andere televisieserie die in mijn geheugen gebrand staat, is Kunt u mij de weg naar Hamelen vertellen, mijnheer?, een losse bewerking van het verhaal van de Rattenvanger van Hamelen, met in de hoofdrollen Rob De Nijs, Martin Brozius en Berend Boudewijn.
Kunt u mij de weg naar Hamelen vertellen, mijnheer? was in de jaren '70 een populaire KRO-televisieserie, geschreven door Harrie Geelen. De serie liep van 1972 tot en met 1976 en was gebaseerd op het Duitse sprookje De rattenvanger van Hamelen. Dit sprookje speelt zich af in Hameln in de Duitse deelstaat Nedersaksen.
Als ik me goed herinner, werd het steeds op woensdag uitgezonden, en bleef ik er altijd voor thuis.
Kunt u mij de weg naar Hamelen vertellen, mijnheer? was in de jaren '70 een populaire KRO-televisieserie, geschreven door Harrie Geelen. De serie liep van 1972 tot en met 1976 en was gebaseerd op het Duitse sprookje De rattenvanger van Hamelen. Dit sprookje speelt zich af in Hameln in de Duitse deelstaat Nedersaksen.
Als ik me goed herinner, werd het steeds op woensdag uitgezonden, en bleef ik er altijd voor thuis.
woensdag 25 maart 2009
Ren Je Rot - een terugblik
Nu ik hoorde dat Martin Brozius overleden is, moet ik spontaan terugdenken aan al die fantastische Nederlandse televisieprogramma's die ik door de jaren heen heb gezien. Ren Je Rot is daar één van, maar er zijn er nog zoveel anderen. De volgende dagen mag u van mij een terugblik verwachten van al deze fantastische programma's.
Vandaag: Ren Je Rot, de Nederlandse versie van de Amerikaanse tv-quizshow Runaround waarin kinderen van verschillende scholen met elkaar de competitie aangingen.
Het werd gepresenteerd door Martin Brozius in een opvallend rood pak en een grote witte strik met rode stippen. Brozius stelde een meerkeuzevraag, riep: "Rrren jjje rrrot" en de deelnemende kinderen renden naar het vak van hun keuze. Was het goed, dan pakten ze een bal, gooiden die in een cilinder en de groep met de meeste ballen won.
Ren je Rot werd uitgezonden door de TROS van 5 oktober 1973 tot 1 juni 1983. In totaal waren er 123 afleveringen.
De puntentelling werd bijgehouden door Lars Boom en de radio Deejays Tom Mulder en Krijn Torringa.
Er waren ook andere vaste gasten, zoals de goochelaar Hans Kazàn, ruimtevaartdeskundige Piet Smolders, kunstkenner Pierre Janssen en Hanneke Louwman van Diergaarde Wassenaar, die elke keer een dier meenam naar de studio.
Bron: wikipedia en mijn grijze hersencellen
Vandaag: Ren Je Rot, de Nederlandse versie van de Amerikaanse tv-quizshow Runaround waarin kinderen van verschillende scholen met elkaar de competitie aangingen.
Het werd gepresenteerd door Martin Brozius in een opvallend rood pak en een grote witte strik met rode stippen. Brozius stelde een meerkeuzevraag, riep: "Rrren jjje rrrot" en de deelnemende kinderen renden naar het vak van hun keuze. Was het goed, dan pakten ze een bal, gooiden die in een cilinder en de groep met de meeste ballen won.
Ren je Rot werd uitgezonden door de TROS van 5 oktober 1973 tot 1 juni 1983. In totaal waren er 123 afleveringen.
De puntentelling werd bijgehouden door Lars Boom en de radio Deejays Tom Mulder en Krijn Torringa.
Er waren ook andere vaste gasten, zoals de goochelaar Hans Kazàn, ruimtevaartdeskundige Piet Smolders, kunstkenner Pierre Janssen en Hanneke Louwman van Diergaarde Wassenaar, die elke keer een dier meenam naar de studio.
Bron: wikipedia en mijn grijze hersencellen
Abonneren op:
Posts (Atom)